Οι δικοί μου Helloween!

Ήταν τέλη της δεκαετίας του '80, όταν πρωτοήρθα σε επαφή με τον χώρο του metal. Όχι για "μαγκιά" ή διαφορετικότητα αλλά γιατί απλά μου άρεσε. Τότε έγραφες κασέτες ή, αν ήσουν λεφτάς, αγόραζες βινύλια.
Από έναν καλό μου φίλο γνώρισα το συγκρότημα των Γερμανών Helloween, που σημάδεψαν την μετέπειτα πορεία του metal, εν γένει.
Ιδρύθηκαν το 1984, μετά από αλλαγές σε προηγούμενα line-ups, και υπάρχουν μέχρι σήμερα. Από την αρχή υιοθέτησαν και εντάχθηκαν στο στύλ του "γερμανικού speed - power metal", που το υπηρετούν πιστά έως τώρα (με μικρά διαλέιμματα πειραματισμών, που τους έκαναν όμως να χάσουν μεγάλο μέρος των πιστών τους οπαδών, μεταξύ αυτών και εμένα, όμως... οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο, σωστά;). Όταν οι "μεταλλικές" διάνοιες των Kai Hansen και Michael Weikath ενώθηκαν, προσέφεραν τα ισοπεδωτικά "Helloween" και "Walls of Jericho", με τον Kai Hansen στα φωνητικά, προετοιμάζοντας το έδαφος για τα δύο αριστουργήματα που θα ακολουθούσαν. Και όταν η μαγική φωνή του Michael Kiske εντάχθηκε στο γκρούπ τότε βγήκαν τα παραληρηματικά "Keeper of the seven keys" part I και II (1987 και 1988). Η παγκόσμια αναγνώριση ήταν δεδομένη και αναπόφευκτη.

Με ανοιχτά μυαλά και χωρίς παρωπίδες ακολουθήστε με (και αν πιστεύετε ότι το metal είναι εξειδικευμένη υπόθεση δείτε το τελευταίο βίντεο και τα ξαναλέμε)...

Ιδού το καλύτερο δείγμα από το Part I ("Halloween"-Official clip):



Ακόμα ένα δείγμα της διάνοιας του Weiki ("A tale that wasn't right"-live 1992), σε πιο ήρεμους ρυθμούς. Εξάλλου τα metal συγκροτήματα έχουν βγάλει τις καλύτερες "μπαλάντες":



Και από το Part II ("Eagle fly free"-live 1992):



Ακολούθησε το σαρωτικό live "Live in the Uk" το 1989, όταν όμως ο, εκ των ιδρυτών, Kai Hansen είχε ήδη αποχωρήσει. Ο Michael Weikath δεν άντεχε την "αμφισβήτηση" της πρωτοκαθεδρίας του. Το μέλλον έδειξε ότι κέρδισε το metal και έχασαν οι Helloween...

("How many tears"-Live in the UK, 1989, προσέξτε τις αλλεπάληλλες αλλαγές του ρυθμού σε όλη τη διάρκεια του κομματιού):



Η "παρέα" του Weikath, πλέον, έβγαλε το 1991 το "Pink bubbles go ape". Ακόμα θυμάμαι με πόση αγωνία μάζευα δραχμή-δραχμή τις 1.700 δρχ. που κόστιζε το LP, με πόση προσοχή το μετέφερα από το δισκοπωλείο στο σπίτι, λες και θα μου το έκλεβαν, και με πόση λαχτάρα προχώρησα στην ιερή διαδικασία του ανοίγματος του δίσκου και των συνοδευτικών του εντύπων. Και μόλις η βελόνα του πικ-απ άγγιξε το βινύλιο.... πόση απογοήτευση με κυρίευσε. Πού είναι οι αγαπημένοι μου Helloween; Ποιός τους έκανε ποπ; Γιατί σε εμένα αυτό το κακό; Τα πράγματα μιλούν από μόνα τους:

("Kids of the century"-Pink bubbles go ape, (1991) {άντε γα@#%σου ρε Weikath, "οικολόγε"}):



Το σοκ ήταν τόσο μεγάλο που το κεφάλαιο Helloween έκλεισε για πολλά χρόνια για μένα. Ακολούθησαν τα: Chameleon (1993-μετά αποχώρησε ο Kiske και άρχισε τις psycho μαλακίες του, κρίμα για όλους μας..., ας είναι καλά ο Tobias Sammet των Edguy, που τον ανέστησε στα "Avantasia" I και II και στο "Scarecrow"-αξίζει να τα αναζητήσετε), Master of the Rings (1994-το πρώτο με τον Andi Deris, που τραγουδά μέχρι σήμερα), The Time of the Oath (1996), Better Than Raw (1998), Metal Jukebox (1999) και The Dark Ride (2000).
Ο μικρός μου αδερφός άρχισε να ασχολείται με το είδος, έφερνε κασέτες με τα προαναφερθέντα και εγώ ούτε ήθελα να τις ακούσω. Μεγάλη ζημιά είχα πάθει. Μην υποτιμάτε την ευαίσθητη ψυχολογία του έφηβου "μεταλλά"...

Ώσπου το 2003, φαντάρος στη Λήμνο, βλέπω στο πίσω τζάμι του αυτοκινήτου ενος αξιωματικού ένα σήμα των παλιών μου αγαπημένων Helloween. Έπρεπε να ρωτήσω... Και μέσα στο αυτοκίνητο, κατόπιν πρόσκλησης του ιδίου, ξεχύνεται μια μουσική από τα παλιά και μια συγκίνηση και ελπίδα οτι ίσως ο... φοίνικας ξαναγεννήθηκε:

("Hell Was Made in Heaven"-Rabbit Don't Come Easy, (2003)-live 2006):



Ήταν πλέον γεγονός. Το πεπρωμένο με καλούσε. Έπρεπε να αποκριθώ. Είχαμε μπει στην εποχή των Mp3's και ο σκληρός μου έπρεπε να αποκτήσει "μεταλλικά" sectors:
Rabbit Don't Come Easy (2003), Keeper of the Seven Keys: The Legacy (2005), Gambling with the Devil (2007) και τέλος Unarmed: Best of 25th Anniversary (2009).

Ιδού επιλεγμένα κομμάτια:

("The King For 1000 Years"-Keeper of the Seven Keys: The Legacy (2005), live In Sao Paulo):



("Light The Universe"-Keeper of the Seven Keys: The Legacy (2005), άλλη μια Helloweenική "μπαλάντα", με την Candice Night):



("Paint A New World"-Gambling with the Devil (2007)):



Μην ξεχάσω το τελευταίο από τα "κακά" ή το πρώτο από τα νέα "καλά" albums: The Dark Ride (2000):

("Ιf i could fly-The Dark Ride (2000):



Τέλος, κάτι που δείχνει τη διαχρονική μουσική διάνοια των Helloween και τη διάθεση για πειραματισμούς, που όμως τόσο πολύ τους στοίχισε στο παρελθόν... Για να θυμούνται οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι:

Helloween με την 70μελή Συμφωνική Ορχήστρα της Πράγας (ακούστε πως μεταμορφώθηκε το πρώτο βίντεο της ανάρτησης, χωρίς όμως να χάσει τον χαρακτήρα του)

("The Keeper's Trilogy Part 1"-Unarmed Best of 25th Anniversary (2010)):



και Part II:



Finally ενώνουμε το παρελθόν με το παρόν. Όποιος έφτασε μέχρι εδώ ελπίζω να καταλάβει οτι οι Helloween ΕΧΟΥΝ το διάσημο και ιστορικά διαχρονικό τους χιούμορ και δεν είναι άλλη μια metal band. Είναι μοναδικοί και το δείχνουν σε κάθε ευκαιρία. Διασκεδάζουν οι ίδιοι και οι οπαδοί τους. Φάτε τη σκόνη τους Blues Brothers!

("Dr. Stein"-Unarmed-The 25th Anniversary (2010)):



25 χρόνια πορεία και εγώ μαζί τους. Με ένα διάλειμμα, πιστός σε αυτό που πρεσβεύουν: speed-power metal γερμανικής "σχολής", δάσκαλοι για χιλιάδες άλλα συγκροτήματα, απίστευτα επιδραστικοί, δημιουργοί μιας τεράστιας σχολής, χαρούμενοι, αισιόδοξοι, μακριά από βλακείες και "ποζεριές". Ο Kai Hansen φύτεψε το σπόρο, ο Michael Kiske τον βλάστησε και τώρα o Andi Deris τον φροντίζει. Σταθερός στο ποτισμα ο Michael Weikath και οι άλλοι που ήρθαν και έφυγαν από την μπάντα, εξακολουθούν να μας κάνουν να είμαστε περήφανοι που τους ακολουθούμε όλα αυτά τα χρόνια.

To the next 25 years!
Follow the tracks of the Pumpkin!